วิจารณ์ กระแสต่างประเทศ: ฟอร์มพุ่งแต่แนวรับคอยฉุดรั้ง
By: Colly
——————–
คืนวันจันทร์ที่โอลด์ แทรฟฟอร์ด ควรจะเป็นค่ำคืนแห่งรอยยิ้ม แฟนผีควรได้กลับบ้านพร้อมความสุขจากการเห็นทีมรักยิงกระจาย 4 ประตูใส่บอร์นมัธ แต่ความจริงกลับโหดร้าย เพราะเมื่อเสียงนกหวีดสุดท้ายดังขึ้น สกอร์บนป้ายคือ 4-4 และแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดก็ต้องกลืนความจริงอันขมขื่นอีกครั้งว่า ยิงเยอะไม่ได้แปลว่าจะชนะ ถ้าคุณยังป้องกันไม่ได้เรื่อง
.
นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ นี่ไม่ใช่เกมแย่แค่คืนเดียว และยิ่งไม่ใช่เรื่องของโชคร้าย นี่คือภาพสะท้อนปัญหาเรื้อรังที่ฝังรากลึกในทีมของ รูเบน อโมริม นั่นคือ “แนวรับที่พร้อมพังทุกครั้งที่ถูกกดดัน”
.
ในแง่เกมรุก ยูไนเต็ดแทบไม่เป็นรองใครในลีก พวกเขายิงไปแล้ว 30 ประตูจาก 16 นัด เป็นรองแค่แมนฯ ซิตี้ และทำตัวเลขเทียบเท่าอาร์เซนอลจ่าฝูง นี่คือทีมที่มีไฟ มีความดุดัน และมีคุณภาพในการเข้าทำ
.
แต่ทั้งหมดนั้นแทบไม่มีความหมาย เมื่อหันกลับไปมองหลังบ้าน ที่ซึ่งยูไนเต็ดเสียไปแล้ว 26 ประตู หนึ่งในสถิติที่เลวร้ายที่สุดของพรีเมียร์ลีก และที่น่าอับอายยิ่งกว่าคือ พวกเขา ไม่สามารถเก็บคลีนชีตในลีกได้เลยตั้งแต่ต้นเดือนตุลาคม
.
15 ประตูใน 10 เกมหลังสุด มันไม่ใช่ตัวเลขของทีมลุ้นแชมป์ มันคือสถิติของทีมกลางตารางที่พร้อมโดนยิงทุกสัปดาห์
.
แน่นอน อโมริมอาจชี้นิ้วไปที่รายชื่อผู้เล่นที่หายไป ไม่ว่าจะเป็น มัทไธส์ เดอ ลิกต์, แฮร์รี่ แม็กไกวร์, นุสแซร์ มาซราวี เจ็บบ้าง ติดภารกิจทีมชาติบ้าง แต่ข้ออ้างพวกนี้ฟังได้แค่ผิวเผิน เพราะเมื่อมองลึกลงไป ความจริงมันชัดเจนกว่านั้นมาก นั่นคือความจริงที่ว่า ต่อให้ตัวครบ ยูไนเต็ดก็ยังไม่มีแนวรับระดับหัวแถว
.
ตัวเลขมูลค่าตลาดฟ้องทุกอย่าง กองหลังแมนฯ ยูไนเต็ดมีค่าเฉลี่ยเพียง 21 ล้านยูโร ต่ำสุดในกลุ่มบิ๊กซิกซ์ ต่ำกว่าคู่แข่งที่พวกเขาอ้างว่าอยากท้าชิงแชมป์อย่างน่าขัน เทียบกับแนวรับแมนฯ ซิตี้เฉลี่ย 39 ล้านยูโร ส่วนอาร์เซนอลพุ่งไปถึง 55 ล้านยูโร
.
นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ นี่คือผลลัพธ์ของการบริหารทีมที่เลือกทางลัด เลือก “เยอะไว้ก่อน” แทน “ดีไว้ก่อน”
ยูไนเต็ดมีกองหลังเต็มทีม แต่มีกองหลังที่คุณไว้ใจได้จริง ๆ แทบไม่มี เมื่อจัดอันดับกองหลังพรีเมียร์ลีกตามมูลค่าตลาดสูงสุด พวกเขามีตัวแทนแค่คนเดียวในท็อป 25 นั่นคือ เลนี่ โยโร่ ส่วนคู่แข่งร่วมลีกมีเป็นแผง
.
มันสะท้อนความจริงอันโหดร้ายว่า อโมริมไม่ได้มีเครื่องมือแบบที่ เป๊ป กวาร์ดิโอล่า หรือ มิเกล อาร์เตต้า ใช้งานอยู่ทุกสัปดาห์ เขาไม่ได้เลือกแนวรับที่ดีที่สุด เขาแค่เลือกจากตัวเลือกที่ “แย่น้อยที่สุด”
.
ยิ่งมองย้อนกลับไปที่ตลาดซื้อขายในรอบ 5 ปี ความผิดพลาดก็ยิ่งชัด แมนฯ ยูไนเต็ดใช้เงินไป 270 ล้านยูโรกับกองหลัง ฟังดูเยอะ แต่ความจริงคือพวกเขาทุ่มเงินให้แนวรุกมากกว่าสองเท่า สุดท้ายงบเสริมทัพทั้งหมด มีแค่ 25% ที่ถูกใช้กับตำแหน่งซึ่งเป็นหัวใจของทีมลุ้นแชมป์
.
นี่คือความไม่สมดุลเชิงโครงสร้าง ที่ต่อให้เปลี่ยนโค้ชกี่คน ผลลัพธ์ก็ไม่ต่าง
.
ตราบใดที่แมนฯ ยูไนเต็ด ยังเชื่อว่าเกมรุกจะกลบเกมรับได้ ตราบใดที่แนวหลังยังถูกปะผุด้วยนักเตะระดับกลาง ๆ ตราบนั้นพวกเขาก็จะยังวนลูปเดิม ยิงสวย แต่เสมอแบบเจ็บปวด และแพ้แบบไม่ควรแพ้
.
และในคืนวันจันทร์ บอร์นมัธก็ไม่ได้ทำอะไรซับซ้อน พวกเขาแค่ กดตรงจุดอ่อนที่ทุกทีมในลีกมองเห็นชัดเจน นั่นคือแนวรับที่ฟอร์มการเล่นยังไม่คู่ควรกับคำว่า “แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด”